با همون برخورد اول آدم رو جذب می کرد ، ساده بود و بی ریا. همیشه هم دو تا آهنگ رو زمزمه می کرد یکی چایی چایی(شاهرخ سالار) و دومی معبد(حسن شماعی زاده). بر عکس من که همیشه دنبال تجزیه و تحلیل موقعیتها و محاسبه  سود و ضرر کارها بودم و عموماً تا یکی نفعی برام نداشت دست دوستی سمتش دراز نمی کردم ، بچه پر انرژی و با روحیه ای بود همه رو دوست داشت و به همون نسبت تمام گروهان سعید رو دوست داشتن ...
چند وقت پیش تو چت باکس سایتی یه مطلبی دیدم که منو بدجور به هم ریخت مطلب از این قرار بود که شب شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) یه عزیزی اومده بود این مهم رو تسلیت گفته بود تا اینجاش که هیچ اصل ماجرا از این جا شروع میشه! دو تا کاربر با هم بحث کرده بودن اولی گفته بود این چرت و پرت ها رو ول کنید فرهنگ ایرانی رو بچسبید! دومی هم اومده بود مثلا ابرو رو درست کنه! گفته بود از این شهادت الکی ها نیست شهادت حضرت فاطمه(س) هست. (امیدوارم چیزی رو جا ننداخته باشم شما نقل به مضمون بدونید)
بگذریم ، بریم سر داستان اول خودمون...
بعد از دوره آموزشی دیگه سعید رو ندیدم تا روزی که خبر شهادتش تو ایرانشهر رو بهم دادن! الان که فکر می کنم نمی تونم بفهمم سعید برای امنیت و آسایش چه کسی با اشرار درگیر شده بود!؟ برای نشون دادن عزت و غیرت کدوم جوون جونش رو فدا کرد!؟ چرا بعد هفت سال ، شهادتش شده از این شهادت الکی ها؟! جان دادن در راه وطن ، برای هموطن و ... اگه جزو فرهنگ ایرانی نیست پس چیه؟! کار به جایی رسیده به مادرش زهرا(س) این قدر راحت توهین میشه و....
اون دو نفر رو نمی دونم جای اونها نیستم که بخوام حرفام رو توجیه کنم و... اصلا اینجا که محکمه و انگیزاسیون نیست ولی برای خودم متاسفم! یاد اون جمله شهید آوینی افتادم که می گفت : "پندار ما این است که ما مانده ایم و شهدا رفته اند ، اما حقیقت آن است که زمان ما را با خود برده است و شهدا مانده اند"